ThaiRiches.com | คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 9
2292
post-template-default,single,single-post,postid-2292,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-content-sidebar-responsive,columns-3,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
 

คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 9

คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 9

ผมมีเวลาสองเดือนในการเตรียมตัวก่อนออกเดินทางไปประจำการที่โรงงานสาขากำแพงเพชร นี่เปนการจากกันครั้งที่ 3 ในรอบ 7 ปี ของผมกับแฟน บอกตามตรงว่าทำใจลำบากพอสมควร บวกกับภาระเบื้องหลังมากมายที่ทิ้งไว้ในเมืองหลวง

ไหนจะเรื่องคอนโดที่ซื้อไว้ ไหนจะเรื่องเรียนต่อ พ่อแม่ล่ะจะไม่มีเวลาให้เราไปหาบ้างเลยเรอะ

เฮ้ย!!!…. นี่มันแกล้งกันชัดๆ

ผมอดคิดไม่ได้ว่านี่อาจจะเปนแผนการของใครซักคนที่แอบเกลียดและอยากแก้แค้นผมอยู่

เวลาสองเดือนที่เหลืออยู่ ทางโรงงานได้ส่งคนญี่ปุ่นมาดเทห์คนนึงมาเปนพี่เลี้ยงดูแลเรา สอนเราถึงโครงสร้างของระบบที่เรากำลังจะไปสร้างและดูแล ผมถูกส่งไปเทรนงานมากมายจากหลายๆหน่อยงานในหลายๆจังหวัด ประหนึ่งว่าผมคือความหวังของโลกที่จะขึ้นไปทำลายอุกาบาตยังไงหยั่งงั้น

ก่อนออกเดินทางไม่กี่วัน ผมไปปรึกษาเรื่องนี้กับพี่ฝ่ายบุคคลคนนึงที่ผมสนิทด้วย ว่าเรื่องนี้มันไม่ยุติธรรมสำหรับผม อยู่ดีๆจะโยกเราย้ายเราไปที่ไหนก้อได้อย่างนี้น่ะหรอ แล้วอย่างนี้จะหาความมั่นคงในชีวิตครอบครัวได้ยังไง

พี่คนนี้ปลอบใจผม พร้อมชี้แจงผมคร่าวๆว่า …
การย้ายที่ทำงานครั้งนี้ ทางโรงงานจะมีค่า”กันดาร”รวมถึงค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกมากมายเช่น ค่าที่พัก ค่าเดินทาง ที่เค้าจะบวกเข้าไปในเงินเดือนให้

… รวมๆแล้วผมจะมีรายได้ต่อเดือนเพิ่มขึ้นราวๆหมื่นนึง

และหลังจากนั้นพี่แกก้อพูดอะไรเปนทำนองประโยคปลอบใจมากมาย ซึ่งผมเองก้อดันเกิดอาการ”หูดับ”ฟังไม่รู้เรื่องไปแล้ว

ประสาทส่วนรับฟังยังค้างอยู่ที่คำว่า “หมื่นนึง”

อั๊ยยะ … นี่แปลว่า แค่ผมย้ายไปทำงานที่โน่นผมก้อจะมีรายได้ต่อเดือนเกือบๆครึ่งแสนเลยนะเนี่ย ซึ่งจบโทไปยังไม่แน่เลยว่าจะเรียกเงินเดือนได้มากขนาดนี้ไหม ความรู้สึกผิดเรื่องการทิ้งลูกทิ้งเมียไปแดนไกลเมื่อกี้ หายไปแบบปลิดทิ้ง

และในช่วงเวลานั้นเองผมตัดสินใจ “ดรอปเรียน” ปริญญาโท เอาไว้ก่อนละกัน

ผมเดินทางมาทำงานที่จังหวัดกำแพงเพชรโดยเช่าห้องพักราคาไม่สูงมากอยู่ในตัวเมืองเลย แถมมีรถบริษัทวิ่งผ่านหน้าห้องอีกต่างหาก การทำงานเปนไปอย่างราบรื่นดี ปัญหาความขัดแย้งก้อพอมีบ้างแต่ถือว่าน้อยมากและไม่เคยลุกลามไปจนเปน”ปัญหาส่วนตัว”

ตลอดสองเดือนที่ผมมาอยู่ที่นี่ ชีวิตยามเย็นของผมไม่มีอะไรมากเกินไปกว่า ออกไปกินข้าว กับ นอนดูทีวีและเล่นเฟสบุค

ผมยังจำคืนนั้นได้ดี คืนที่ทำให้ชีวิตของผม”ไม่เหมือนเดิม”อีกต่อไป

เมื่อ “ปอม” แชร์บางอย่างลงบนเฟสบุคของเค้าเอง ผมมองดูสิ่งนั้นอยู่ไม่ถึง 2 นาที

ผมตัดสินใจโทรหา “ปอม” ทันที

ยังไม่มีคอมเมนท์

แสดงความคิดเห็น