ThaiRiches.com | คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 8
2290
post-template-default,single,single-post,postid-2290,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-content-sidebar-responsive,columns-3,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
 

คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 8

คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 8

ผมวิ่งซื้อ วิ่งจอง วิ่งเซ็นสัญญา วิ่งโอนคอนโด ทั้งสี่ห้องภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนได้สำเร็จอย่างเฉียดฉิว หลายคนอาจถามผมว่าถ้ารู้เทคนิคนี้แล้วทำไมถึงไม่ซื้อไว้ซัก10ห้อง

ผมเรียนอย่างนี้ ก่อนอื่นคุณต้องมองในแง่ร้ายที่สุดก่อนว่าถ้าซื้อมาแล้วเกิดไม่มีคนเช่าแม้แต่ห้องเดียวล่ะ เกิดเหตอาเพศที่ทำให้คุณไม่สามารถปล่อยเช่าคอนโดนั้นได้ล่ะ
“คุณจะมีปัญญาผ่อนไหม”

สำหรับผม 4 ห้องมีรายจ่ายที่ต้องผ่อนแบงค์ราวๆ เดือนละ 20,000 บาท ซึ่งหักจากรายรับของผมแล้วก้อยังเหลืออยู่ราวๆ 4000 บาทต่อเดือน ซึ่งสำหรับผม ผมอยู่ได้

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปผมกลายเป็นเจ้าของคอนโดในกรุงเทพฯและปริมณฑลถึงสี่ห้อง มูลค่าเกือบ 3 ล้านบาท และแน่นอนหลังจากนี้ผมคงไม่มีแบงค์ไหนยอมปล่อย
เงินกู้ให้ผมอีกแล้ว

เวลาผ่านไปผมหาผู้เช่าได้เต็มทุกห้อง และพบกับดราม่าของผู้เช่ามากมายที่ประดังเข้ามาในชีวิต ทั้งผู้ชายพาเมียน้อยมากก ที่บ้านล้มละลายไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่า
ทะเลาะตบตีกันจนเฟอร์นิเจอร์ในห้องพังเละเทะ ขึ้นโรงพักกันเปนว่าเล่น แต่นั่นคือประสบการณ์ที่คุณต้องเจอ และคุณสามารถหลีกเลี่ยงมันได้เมื่อคุณมีความสามารถในการ

“เลือกผู้เช่า”ที่ดีพอ

ชีวิตของผมผ่านไปแบบมีอะไรเปนชิ้นเปนอันขึ้นมาเล็กน้อย แต่เวลาว่างเริ่มลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ผมได้เรียนรู้สัจธรรมอย่างนึงว่า เมื่อไหร่ก้อตามที่คุณอยากรู้อะไร

คุณต้อง “อ่าน”

คุณต้องขวนขวายหาหนังสือเกี่ยวกับทุกเรื่องที่คุณอยากรู้มาอ่าน เพราะบางทีคุณอาจจะเจอเพียงไม่กี่บรรทัด “ที่สามารถเปลี่ยนชีวิต” ของคุณได้เลยทีเดว
เมื่อเวลาว่างลดลง ผมก้อจำเปนต้องขายพวกงานอดิเรกของผมทิ้งไป เพื่อเปลี่ยนเปนเงินมาใช้ทำอย่างอื่นดีกว่า หนึ่งในนั้นคือ “เครื่องเกม PS2”

ผมส่งเมล์ประกาศขายไปให้เพื่อนๆในโรงงานเผื่อจะมีใครสนใจ แต่ก้อดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่ว่างพอที่จะมีเวลาเล่น

“ทำไมไม่เอาไปขายในเวปบอร์ดวะ” รุ่นพี่คนนึงในบริษัท ชื่อว่า ไพร บุญนอก บอกผม (พี่คนนี้เปนจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญในชีวิตผมเลย…ใครคุ้นๆชื่อพี่เค้าลองค้นหาใน google ดูก้อได้นะครับ )

ว้าว มันได้ผล … ไม่ถึงสองวันผมสามารถขายงานอดิเรกที่มีอยู่ในเข่งของผมจนหมดเกลี้ยง แกเล่าให้ฟังว่าแกเองก้อหาของมาขายตามเวปบอร์ดอยู่เหมือนกัน

แต่ตอนนั้น บอกตามตรงผมเองก้อไม่ได้ใส่ใจพี่เค้าเปนพิเศษอะไร ผมแค่ต้องการเคลียร์ของเล่นของผมเท่านั้นเอง

เข้าสู่ช่วงเปิดเทอมปริญญาโท ผมทำงานห้าวันเต็มบวกโอทีที่กั๊กงานเอาไว้เอง กลับบ้านสองทุ่มทุกวันเพื่อหาเงินมาจุนเจือค่าเล่าเรียนรวมถึงรองรับความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นกับลูกๆคอนโดทั้งสี่ห้อง เสาร์-อาทิตย์ก้อเรียนเต็มวันอีกเช่นกัน ภาพที่สวยหรูว่าจะดูหล่อเหลาแบบ “เด็กจุฬา”ในจิตนาการ มันช่างแตกต่างกับความจริงราวฟ้ากับก้นเหว ผมใส่ชุดไปรเวทมาเรียน เลคเชอร์ภาษาอังกฤษ มีการบ้านทุกสัปดาห์ นัดเจอเพื่อนๆเพื่อทำรายงานกลับบ้านดึกดื่น ตื่นเช้าไปทำงานต่อ บอกได้เลยว่าชีวิตในฝันช่วงนี้ คือ

“นรก” ชัดๆ … แต่มันยังไม่จบ

ผมเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยอยู่หนึ่งเทอมเต็ม เกรดเฉลี่ยผ่านมาได้แบบไม่ได้ดีเด่อะไร แต่เหมือนโชคชะตายังเหนว่าผมยังใช้ชีวิตได้ไม่เต็มที่พอ จึงได้ส่งนรกขุมใหม่มาให้ผมแบบไม่ต้องทันตั้งเนื้อตั้งตัวกันเลยทีเดียว.

“we have new project”

นายญี่ปุ่นหัวหน้าของผมเองเรียกผมกับรุ่นพี่อีกคนนึงเข้าไปในห้องเพื่อมอบหมายงานใหม่ให้ทำ เปนโปรเจคเกี่ยวกับระบบแก๊สชีวภาพที่ทางโรรงานต้องการลด
ค่าใช้จ่ายในการผลิตไฟฟ้า

ข่าวดี … คือผมจะไม่ต้องทำงานร่วมกับรุ่นพี่ที่ผมมีปัญหาด้วยคนนั้นไปตลอดชีวิต เค้าจะไม่สามารถเข้ามามีบทบาทในชีวิตของผมได้อีกแล้ว

แต่ข่าวร้าย … ผมจะต้องไปทำงานประจำอยู่ที่จังหวัดกำแพงเพชร

(ชิบหายและ)

ยังไม่มีคอมเมนท์

แสดงความคิดเห็น