ThaiRiches.com | คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 2
2278
post-template-default,single,single-post,postid-2278,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-content-sidebar-responsive,columns-3,qode-theme-ver-10.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
 

คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 2

คิว – ธุรกิจออนไลน์ ตอนที่ 2

หลังจากที่มาอยู่ด้วยกัน เราเลยขยับขยายย้ายห้องพักมาเป็นขนาดแมว2ตัวดิ้นตายในราคา 2,300 บาท ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปซอยรัชดาซอย 3 อีก โดยทำให้ผมต้องมีค่าเดินทางเพิ่มขึ้นอีก 10 บาทต่อวัน(พี่วิน) การงานของเราทั้งคู่จะเรียกว่าไปได้สวยก็คงไม่เต็มปากดีนัก เงินเดือนเราสองคนขึ้นกันปีละ 1000 บาทโดยประมาณ เราไม่ได้ซื้อรถ ส่งเงินที่บ้านทั้งคู่ไม่ได้มากมายอะไรแต่ก็ถือว่าเต็มที่สำหรับเราแล้ว ผมไม่สูบบุหรี่(มีสังสรรค์บ้าง) เงินส่วนใหญถูกใช้แบบไม่คิดอะไรมาก อยากได้อะไรก็เก็บตังค์ซื้อ ไม่ถึงขนาดประหยัด แต่ก็ไม่ได้ฟุ่มเฟือยอะไร (อ่านถึงตรงนี้หลายคน คงรู้สึกว่าผมเป็นคนไม่วางแผนอนาคตเลย ซึ่ง… ไม่ผิด) หลังจากทำงานได้2ปี ผมถูกส่งไปประจำไซต์งานที่ชลบุรี นี่เป็นการแยกกับแฟนครั้งที่2 ผมไปอยู่หน้างานด้วยความหวังที่จะนำเบี้ยเลี้ยงวันละ 200 บาท เป็นเงินเก็บ แต่อาชีพวิศวกร ถ้าไม่มีสุราไปเซ่นคนงาน หลายคนคงรู้ว่าเราจะคุมงานเค้าลำบากมาก(ไม่รู้เป็นทุกที่รึปล่าว) ซึ่งผลที่ออกมาก็คือ … ผมก็ยังไม่มีเงินเก็บ

1 ปีเต็มที่ผมอยู่ที่ชลบุรี กลับไปหาแฟน2-3อาทิตย์ต่อครั้งเพราะบางอาทิตย์ต้องกลับไปหาพ่อกับแม่บ้าง กลับไปก็อยู่ได้แค่วันเดียว เพราะทำงาน 6 วัน (ช่วงหยุดยาวก็ดีหน่อย) … ผมอยู่ที่ชลบุรีปีเศษโดยมองไม่เห็นว่างานนี้จะสิ้นสุดเมื่อไหร่ (เข้าสู่ช่วงงานมอนิเตอร์ระบบ)

ความกดดัน ความเหงา บีบให้ผมหางานใหม่อีกครั้ง (สังเกตว่าทุกครั้งที่ผมเปลี่ยนงานไม่ได้มาจากเรื่องเงินเลย) ผมลงประกาศหางานอีกครั้ง และ … มันไม่ได้ผล

ผมอยู่ชลบุรีจนครบ 2 ปี ความอดทนผมก็หมดลง ผมตัดสินใจจะลาออกโดยให้เหตุผลว่าอยากทำงานใกล้บ้านและอยากอยู่กับครอบครัวและแฟน (จริงๆแล้วคิดว่าอยู่ไซต์งานคงไม่มีเวลาไปสัมพาทงานที่ไหน) และแน่นอนนี่เป็นการลาออก แบบไปตายเอาดาบหน้า

แต่…พี่คนนึงรั้งผมไว้ แกเป็นวิศวกรออกแบบ แกไปคุยกับผู้จัดการให้และขอตัวผมไปทำงานด้านการออกแบบระบบกับแก และ ผมไม่ต้องไปอยู่หน้างานแล้ว เย้ๆ

คดีพลิกผมไม่ต้องลาออก ^__^

นี่เป็นอาชีพที่สามของผม “วิศวกรออกแบบ” เงินเดือน16xxx บาท ที่บริษัทเดิม ถึงตรงนี้ผมทำงานมาร่วม 4 ปีแล้ว อายุราวๆ 25 ปีปลายๆ ถามว่าพอไหม … พอ ถามว่ามีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไหม … ยัง ผมทำในตำแหน่งนี้ได้เพียงไม่กี่เดือน บริษัทเครื่องปรุงรสใหญ่ยักษ์แห่งหนึ่งโทรเรียกผมไปสอบข้อเขียน(จากที่เคยกระหน่ำสมัครไว้เมื่อปีก่อน)

เอาล่ะสิ ลังเลสิครับ เหมือนเป็นบุญคุณที่เค้าอุสาห์ช่วยเราไว้ไม่ให้ต้องลาออก เราจะทรยศเค้าได้ลงคอหรอ ช่วงนั้นงานก็เยอะแบบไม่ลืมหูลืมตา(หอบงานมาทำที่บ้านทุกคืน) คืนนั้นผมตัดสินใจ … ไม่ไปสอบ

ผมตื่นเร็วกว่าทุกวันที่เคย ประมาณตีห้าผมลุกมานั่งคิดอยู่คนเดียวว่า งานที่เราทำอยู่มันยังไปได้อีกแค่ไหน อีก5ปีเราจะดีขึ้นไหม (มีคนบอกว่า ถ้าอยากรู้ว่าอีก 5 ปีจะเป็นยังไง ให้มองคนที่ทำงานก่อนเรามา 5 ปี) บุญคุณก็ส่วนนึงที่เค้าช่วยไม่ให้เราต้องลาออก แต่…เราทำงานแลกเงินเดือนนะ บริษัทจ้างเรา 16,000 บาท แต่งานที่เราทำมันมีมูลค่ามากกว่านั้นเยอะ … จะมาเรียกว่าบุญคุณได้ยังไง มันคือ”ผลประโยชน์ร่วมกัน” และเราจะให้เรื่องนี้มาหยุดโอกาสเราเชียวหรือ

วันนั้นผมตัดสินใจโทรไป”ลาป่วย” และเตรียมเอกสารทุกอย่างมุ่งหน้าสู่โรงงานเครื่องปรุงรสเพื่อ “เปิดโอกาสให้ตัวเอง”

การสอบในตำแหน่งนี้ จะเอาคนที่ผ่านข้อเขียน 10 คนจากทั้งหมด ราวๆ50-60 กว่าคน เพื่อไปสอบสัมพาษ แล้วเอา The winner แค่คนเดียว หลังจากสอบเสร็จครึ่งวันบ่ายผมยังมีเวลากลับไปทำงานที่บริษัท กลายเป็นว่าผมลาแค่ครึ่งวัน

3 วันต่อมา ขณะที่ผมนั่งรถออกไปหาลูกค้ากับเซลล์เพื่อคุยรายละเอียดในการออกแบบระบบ โทรศัพท์มือถือผมดังขึ้น พร้อมการแจ้งผลการสอบข้อเขียนว่า…ผมผ่าน!!!! และนัดสอบสัมพาดในวันรุ่งขึ้นทันที ผมพยายามเก็บอาการไม่ให้เซลล์ที่มาด้วยกันรู้ และวันรุ่งขึ้น ผม”ลาป่วย”อีกครั้ง(แค่ก แค่ก)

ผมมารอสอบสัมพาดที่หน้าโรงงานเครื่องปรุงรสตั้งแต่หกโมงเช้า การสัมพาษของผู้กล้าทั้งสิบชีวิตจากทั่วประเทศผ่านไปอย่างโหดร้ายและกินเวลาซะเต็มวัน จนผมไม่สามารถ”เนียน”กลับเข้าไปทำงานต่อได้ แต่ก็หอบงานกลับมานั่งทำที่บ้านอยู่ดี กับแฟนก็ยังรักกันดีครับถึงเราจะไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนกันซักเท่าไหร่แต่เราก็เจอกันทุกวัน งานของเค้าก็ทำได้เรื่อยๆไม่ตันแต่ก็ไม่โต แล้ววัน”ลาป่วย”ของผมก็ผ่านไปอย่างเป็นความลับกับทุกผู้คนในบริษัทเหมือนว่าเหตุการณ์ของวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง … (สองสัปดาห์ต่อมา)

1คอมเมนท์
  • DNTMb
    เวลาโพส 18:31h, 09 ธันวาคม ตอบกลับ

    เยี่ยมมากเลยครับ รอติดตามตอนต่อครับ

แสดงความคิดเห็น